Kategoria: Artykuły z czasopisma
Przeprowadzenie całodziennych zajęć dla dzieci z fabułą wybranej bajki jest przywilejem nauczycieli i wychowawców wychowania przedszkolnego. Zleceniobiorcy, którzy (podobnie do mnie) odwiedzają swoich małych słuchaczy cyklicznie, w wyznaczonych godzinach, nie mają takiego komfortu i niekiedy zrealizowanie choćby jednego, dwóch pomysłów na zabawy i inne zajęcia wymaga żelaznej dyscypliny i ciągłego kontrolowania czasu.
Bycie samodzielnym przedszkolakiem to marzenie, a zarazem wyzwanie dla niejednego dziecka w tym wieku. Słynna postawa, która ujawnia się w wypowiedziach takich jak „ja sam”, towarzyszy mu już wcześniej, ale w przedszkolnym wieku nabiera szczególnego znaczenia dla jego rozwoju. Samodzielność to ważna umiejętność, którą możemy pomagać budować i wspierać wśród naszych przedszkolaków każdego dnia. Oto kilka słów o samodzielności i zabawach, które pomogą naszym małym smykom rozwinąć w pełni potencjał samodzielności.
Zrzędek, Maruder, Gburek to bohaterowie wielu znanych opowiadań, bajek i filmów dla dzieci. Małych pesymistów odnajdziemy w Kwiatowym Mieście opisanym przez M. Nosowa, w wiosce zabawnych Smerfów, w gronie Siedmiu Krasnoludków, a nawet w zaprzęgu Świętego Mikołaja. Leniwemu przyjacielowi popularnej serialowej Pszczółki Mai – Guciowi też nie brakuje cech typowego ponuraka. Wszyscy oni są dość interesujący na swój sposób, poprzez bowiem bezustanne marudzenie wyróżniają się na tle innych bohaterów, irytując swoim zachowaniem wszystkich dookoła. Małych fatalistów znajdziemy również wśród naszych wychowanków.
Każdy nauczyciel pracujący w przedszkolu permanentnie poszukuje ciekawych pomysłów na pracę z dziećmi, które uzupełniłyby jego warsztat pracy lub nieco zmieniły. To naturalne zjawisko, bardzo pożądane, ponieważ obserwacja i diagnozowanie postępów w rozwoju dzieci wskazuje nam, pedagogom, na potrzebę dostosowywania naszych propozycji pracy nie tylko do potrzeb rozwojowych, lecz także do oczekiwań poznawczych dzieci.
Nasze ciało cały czas wykonuje całą masę ruchów, nad którymi my, jako ludzie, zupełnie się nie zastanawiamy. Nieważne, czy wchodzimy po schodach, schodzimy ze stromej górki, posługujemy się sztućcami, prowadzimy samochód czy wykonujemy czynności bez kontroli wzrokowej. Nie ma znaczenia, czy jesteśmy wypoczęci, czy wręcz przeciwnie – zaspani i zmęczeni, działamy i radzimy sobie, a wszystko to ma miejsce za sprawą m.in. świadomości własnego ciała.
Muzyka jest słowem, a słowo muzyką. Światy literatury i dźwięku są ze sobą związane, wzajemnie się przenikają. Melodia, rytm, dynamika, artykulacja, tempo, a także cisza wypełniona ludzkim czy muzycznym oddechem są wspólne dla tekstów muzycznych i literackich. Słowo pisane może być źródłem inspiracji dla muzycznej improwizacji, ale też odwrotnie, utwór muzyczny może stać się kanwą dla opowieści, która powstała w naszej wyobraźni pod wpływem rozbudzonych muzyką emocji. Droga łącząca te dwa światy – słowa i dźwięku wydaje się być na wyciągnięcie ręki. Czy jednak prowadzimy nią dzieci, ukazując integrację sztuk i rozwijając ich twórczą aktywność?
Integracja sensoryczna, zaburzenia integracji sensorycznej – pojęcia, które ostatnimi czasy pojawiają się dosyć często, kiedy mówimy o rozwoju dzieci. A jednak z rozmów przeprowadzanych z rodzicami wynika, że nie zawsze te pojęcia są dla nich zrozumiałe, jakże często słyszymy „moje dziecko ma chyba integrację sensoryczną”. Równie często widoczny jest brak zrozumienia wśród personelu w placówkach przedszkolnych, w których przecież są dzieci posiadające diagnozę właśnie zaburzeń integracji sensorycznej.
Ma wiele zalet. Chociaż powszechnie dostępny, to jednak wciąż zbyt rzadko stosowany w edukacji małego dziecka. Daje się kreować, inspiruje do zabaw plastycznych i ruchowych. Sprzyja rozwojowi małego dziecka i wspomaga jego rozwój. To papier.
Warsztaty bajkoterapeutyczne dla rodziców i nauczycieli zawsze rozpoczynam pytaniem „Czego się boicie?”. Zbieram anonimowe karteczki – każda to inna przyczyna strachu. Następnie pytam o to, czego boją się dzieci. Ponownie zbieram pomysły i umieszczam je na tablicy w sobie znanym porządku. Z jednej strony przywieszam: pająki, jazdę windą, potwory spod łóżka, wysokość, zastrzyki, pękające balony itd. Z drugiej: chorobę w rodzinie, pożar, wystąpienie publiczne, wypadek samochodowy, wizytę u dentysty, ważny egzamin, występy w konkursach piosenki itp.