Jestem mamą fantastycznego i wrażliwego chłopca. Wizjonerką z głową w chmurach, stale funkcjonującą na najwyższych obrotach twórczych. Osobą o artystycznej duszy, która zachwyca się najmniejszymi okruchami życia. Z wykształcenia jestem edukatorem artystycznym oraz konserwatorem zabytków. Z zamiłowania kreatorem przestrzeni.
Kategoria: Artykuły z czasopisma
Rozwój emocjonalny dziecka w okresie przedszkolnym przebiega dynamicznie, obejmując różne stany i zachowania emocjonalne. Czasami mają one intensywny charakter, a innym razem ich siła jest niewielka, ale w efekcie dzieci popadają z jednej skrajności emocjonalnej w drugą. Emocje przejmują wtedy kontrolę nad zachowaniem i zamiast pomagać, utrudniają radzenie sobie z otaczającą rzeczywistością. W jaki sposób nauczyciel może pomóc dzieciom w zrozumieniu tego, co się dzieje? Jakimi narzędziami dysponuje? Jakimi swoimi działaniami może stopniowo rozwijać u dzieci kontrolę nad emocjami?
Święta zbliżają się wielkimi krokami. Zaczynamy myśleć o dekoracjach, prezentach i bożonarodzeniowych zajęciach. Oprócz klasycznych elementów, takich jak choinka czy Święty Mikołaj, warto zapoznać dzieci ze świątecznymi zwyczajami brytyjskimi.
Porządkowaniem technik składania papieru w odniesieniu do możliwości i potrzeb rozwojowych dzieci zajęli się nauczyciele zrzeszeni w Polskim Centrum Origami. Wieloletnie obserwacje procesu składania papieru przez dzieci, ich wypowiedzi, czasami zmagania z krnąbrną kartką, która nie poddawała się tak łatwo woli niesprawnych jeszcze rąk, doprowadziły do analizy motoryki dziecka, jego wyobraźni, możliwości percepcyjnych. Na drodze do sukcesu małego origamisty musi stanąć rzetelna wiedza o samej sztuce origami, ale przede wszystkim prawda o rozwoju samych dzieci, ich możliwości poznawania świata przy wykorzystaniu procesu składania papieru.
Rozpoczynając cykl artykułów Mali ekolodzy, pragnę zaproponować obszary tematyczne, propozycje działań oraz podsunąć pomysły do ich realizacji. Cel główny naszego cyklu to rozwijanie zainteresowań przyrodniczych, budzenie myślenia ukierunkowanego na dbałość o otaczające nas środowisko oraz wskazywanie konkretnych sposobów działań uwzględniających możliwości dzieci.
Wsparcie dziecka jąkającego się w przedszkolu to nieodzowny element terapii zaburzeń płynności mowy. Chcąc wspomagać dziecko w placówce, nie można zapominać o tym, jak ważna jest rola rodziców i nauczycieli w procesie terapeutycznym.
W dniu 20 listopada 1989 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych przyjęło Konwencję o prawach dziecka. Polska ratyfikowała dokument 7 czerwca 1991 r. i uznała za słuszny w całości, wnosząc kilka zastrzeżeń i deklaracji zgodnych z poszanowaniem władzy rodzicielskiej, polskimi zwyczajami i tradycjami dotyczącymi miejsca dziecka w rodzinie i poza rodziną. W 2000 roku na podstawie art. 72 ust. 4 Konstytucji RP z 1997 r. powołano urząd Rzecznika Praw Dziecka. Prawa dziecka stały się zatem przedmiotem debat, edukacji, a przede wszystkim implementacji w praktycznym działaniu, także w obrębie systemu oświaty.
Przedszkole to miejsce, w którym nauka towarzyszy zabawie na każdym kroku. Dzieci rozwijają swoje umiejętności, nabywają nowe kompetencje, zdobywają wiedzę i czerpią olbrzymią radość z zalążków samodzielności.
Samodzielność to coś więcej niż jedynie kolejny proces rozwojowy. Odpowiednio rozwinięta, poparta wsparciem dorosłych oraz stymulowana rozmaitymi szansami na jej „doświadczenie i przećwiczenie” staje się istotnym zasobem osobistym, który później wpływa na poczucie własnej wartości, poczucie własnej skuteczności oraz motywację.
Szacunek to jedna z tych wartości moralnych, która na mapie życiowych mądrości zajmuje najważniejsze miejsce. Jest bowiem niezaprzeczalnym źródłem przyjaźni, miłości, odpowiedzialności, tolerancji, sprawiedliwości, szczerości i prawdy. Nic więc dziwnego, że dla rodziców i nauczycieli nauczenie dziecka szacunku to jeden z najważniejszych elementów wychowania. Możemy rozważać go w różnych aspektach. Bo równie ważny jest szacunek do samego siebie, jak i do innych ludzi, z którymi funkcjonujemy na wielu płaszczyznach, ale także szacunek do najbliższego otoczenia społecznego. Od czego zacząć naukę szacunku?
Zapachy otaczają nas w wielu sytuacjach, począwszy od przyjmowania pokarmów, poprzez robienie zakupów, a skończywszy na korzystaniu z toalety. Jedne mniej, inne bardziej przyjemne, do jednych jesteśmy przyzwyczajeni, inne dopiero poznajemy. Jednak zapachy to też ludzie, zwierzęta, przedmioty codziennego użytku, to ubrania i kosmetyki, które używamy na co dzień. Część woni wyczuwamy natychmiast, na niektóre nie zwracamy uwagi, ponieważ są ledwo wyczuwalne lub jesteśmy do nich przyzwyczajeni.
Metoda wychowania muzycznego Emila Jaques-Dalcroze’a zrodziła się ponad 100 lat temu. Stanowiła wówczas rewolucję w myśleniu o edukacji muzycznej dziecka. Po raz pierwszy ruch nie tylko stał się drogą do zrozumienia muzyki, lecz także miał w ujęciu Jaques-Dalcroze’a stworzyć drogę do poznania i wysłuchania samego siebie.
Kiedyś zapytałam doświadczoną nauczycielkę, jak to jest być nauczycielem w przedszkolu. Usłyszałam: Praca w przedszkolu to taka jakby kolorowa przygoda. Kolorowa, bo ma tak wiele różnych odcieni. Dla dzieci jesteś mistrzynią, która wszystko wie, czasem drugą mamą, która wytrze łezkę, przyjacielem, który doda sił, lub wymagającym nauczycielem, który pokaże, jak napisać literkę K. Oj, dużo tego jest! Słowo daję, dużo! Przyznałam jej rację.