Powszechnie uważa się, że okres dzieciństwa jest jednym z najszczęśliwszych w życiu człowieka. Dziecko oraz „jego świat” kojarzone są z radością, euforią i zadowoleniem. Z pewnością wspomniane emocje są bardzo często przejawiane przez najmłodszych, ale doświadczanie emocji przeciwnych, czyli smutku oraz przygnębienia, także współwystępuje i co ważniejsze – doświadczanie tego rodzaju emocji jest niemniej ważne. W jaki sposób można pomóc najmłodszym w rozwinięciu strategii radzenia sobie ze smutkiem oraz jak wspierać ich w różnego rodzaju nieoczekiwanych, trudnych sytuacjach?
Kategoria: Artykuły z czasopisma
Pojęcie „wysoko wrażliwe dziecko” (WWD) zostało wprowadzone przez psycholog Elaine Aron, która podczas swojej praktyki psychologicznej zaobserwowała wyróżniające się zachowania dzieci, odbiegające od dotychczasowych norm ujętych w znanych klasyfikacjach i teoriach.
Powiedzenie co kraj, to obyczaj w przypadku karnawału sprawdza się rewelacyjnie. W każdym kraju jest on bowiem obchodzony zupełnie inaczej. Wszystkie zwyczaje łączy jednak wspólny element – zabawa!
Pod koniec ubiegłego stulecia prof. Andrzej Szyszko-Bohusz1 rozwinął w Polsce jeden z najbardziej nowoczesnych nurtów pedagogicznych, tzw. pedagogikę holistyczną. Jednym z najważniejszych założeń tego nurtu jest postrzeganie uczenia się, edukacji nie jako formy przekazywania gotowych informacji, w tym encyklopedycznych, niepodpartych doświadczeniem, lecz także jako radosnego procesu odkrywania świata przez działanie, i to nie wyłącznie na etapie wczesnej edukacji, która zawsze postrzegana była jako czynnościowa, ale na wszystkich jej etapach, łącznie z tzw. kształceniem permanentnym – uczeniem się w wieku dojrzałym i przez całe życie. Holizm stał się podstawą reformowanego w 1999 roku systemu edukacji w Polsce. Choć nie zgłębiono w owym czasie bardzo wnikliwie najważniejszych założeń pedagogiki holistycznej, z biegiem lat, krok po kroku, podejście holistyczne, ogólnorozwojowe, interdyscyplinarne zaczęło być tematem przebijającym się na rynku propozycji pedagogicznych.
Oczywiste jest, iż m.in. normy społeczne wymagają od rodzin, aby zapewniały one byt i opiekę również swoim członkom, którzy nie są w stanie w sposób samodzielny zaspokajać swoich potrzeb. Jednak wydaje się, że w przypadku rodzin posiadających dzieci niepełnosprawne w wieku przedszkolnym ograniczenie się jedynie do tej podstawowej funkcji to niewiele, aby móc dostrzec ważną jakościową różnicę między opieką w rodzinie a opieką instytucjonalną.
Wdrażanie podstawy programowej wychowania przedszkolnego to proces długofalowej pracy dyrektora przedszkola i nauczycieli. Nie zaczyna się i nie kończy jednym szkoleniem. Wprowadza do pracy przedszkola refleksję i dyskusję dotyczącą warsztatu pracy, jej dokumentowania oraz tworzy formy przekształcania stylu pracy przedszkola w kierunku realizacji potrzeb i oczekiwań poznawczych współczesnych dzieci.
Zabawy wykorzystane w realizacji innowacji pedagogicznej Sojusz metod Ewy Arciszewskiej
Czytaj więcej
Tato, dlaczego nie mówisz do mnie po imieniu? to jedno z pytań, które usłyszałam od małego dziecka spacerującego z rodzicami nad morzem. Niestety, nie doczekało się ono odpowiedzi. Szkoda, gdyż postawa syna była jak najbardziej właściwa. Nie tylko słusznie zauważył, że starsi nie okazali mu szacunku, zaprotestował przeciwko zwracaniu się do niego inaczej niż po imieniu, ale też odważnie upomniał się o swoje prawa.
Na temat agresji napisano już wiele książek, poprowadzono wiele warsztatów i jeszcze więcej zainicjowano dyskusji, badań, eksperymentów pedagogicznych i psychologicznych. Agresja wciąż pozostaje jednym z najczęściej podejmowanych tematów badawczych, a pracujący z dziećmi specjaliści wciąż zadają pytania o praktyczne metody, formy pracy z podopiecznym przejawiającym zachowania agresywne. Czy współcześnie posiadana wiedza jest dostateczna, aby udzielić skutecznych wskazówek? Czy może wciąż za mało wiemy na temat agresji, a szczególnie tej w wieku dziecięcym?
Problem ślinienia się wiązany jest zazwyczaj z okresem niemowlęcym, jednak są dzieci, które mimo 2 – 3, a nawet więcej lat nadal mają problem z kontrolą śliny. Ślina, która w 99% składa się z wody, dzieli się na ślinę właściwą i mieszaną. To, co produkują ślinianki, nazywamy śliną właściwą, a mieszanina śliny właściwej, bakterii, złuszczonego nabłonka, wydzielin z nosa, gardła czy resztek pokarmowych to ślina mieszana.