Dzieci rozpoczynające naukę w przedszkolu już od samego początku, zaczynają formułować sądy wartościujące. Nie są one jedynie konsekwencją asymilacji z otoczeniem, lecz wynikają z autonomicznego kształtowania się osobowości będącego rezultatem społecznych porównań. Na tym etapie bardzo ważne jest właściwe kształtowanie pozytywnej samooceny oraz akceptacji dziecka.
Kategoria: Artykuły z czasopisma
Oczekiwania wobec przedszkola
Oczekiwania to taka „lista życzeń”, które rodzice mają względem placówki, organizacji opieki i wychowania dzieci. Zadaniem placówki nie jest bezwzględna realizacja wszystkich oczekiwań (warto o tym pamiętać i podkreślać to w rozmowie z rodzicami), natomiast niezmiernie ważne jest, aby te oczekiwania poznać. Z jednej strony daje to rodzicom poczucie ważności i współuczestnictwa w życiu przedszkola, z drugiej – wskazuje placówce kierunki, w których może podążać.
Od 1 września 2017 r. wchodzi w życie nowe Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego. Pomimo wielu zmian w redakcyjnym układzie umiejętności, jakie powinno osiągnąć dziecko kończące wychowanie przedszkolne, warunków realizacji zadań podstawy programowej oraz zmian samego celu wychowania przedszkolnego, wiele umiejętności, które osiągają dzieci nie uległo zmianie. Dziecko musi być uspołecznione, aktywne poznawczo, musi radzić sobie z emocjami i być sprawne we wszystkich sferach rozwoju, aby móc realizować edukację na kolejnym jej etapie.
Prekursorem i twórcą terminu „arteterapia” (art therapy) jest Adrian Hill. Po raz pierwszy zastosowano to pojęcie w literaturze anglojęzycznej w latach 40. XX wieku Arteterapia jest złożonym zjawiskiem, które w literaturze przedmiotu definiuje się w różnorodny sposób. Na przykład Wita Szulc traktuje ją jako działanie skierowane na człowieka i jego środowisko, podejmowane w celu przywrócenia, utrzymania lub wzmacniania zdrowia. Ma zmierzać do poprawy jakości życia, wykorzystując do osiągnięcia tego celu określone wytwory kultury, przede wszystkim sztuki (Szulc 2009). Arteterapię można podzielić na: muzykoterapię, choreoterapię, biblioterapię, filmoterapię, teatroterapię czy też arteterapię przez sztuki wizualne.
Czytanie książek bardzo pozytywnie wpływa na rozwój dziecka. Maluchy, które obcują ze światem literatury, mają lepsze kompetencje językowe i bogatszą wyobraźnię niż ich rówieśnicy, którzy nie sięgają po książki. Wielu rodziców lubi się chwalić w towarzystwie, że ich pociecha już odróżnia literki i próbuje samodzielnie czytać. Większość dzieci z entuzjazmem podchodzi do nauki czytania, jednak według statystyk w dorosłym wieku po książki sięgają tylko nieliczni. Czy da się coś zrobić, aby nasze dziecko nie wyrosło na „statystycznego Polaka”, który czyta zaledwie pół książki rocznie? Czy w dobie nowych technologii: atrakcyjnych gier, komputerów, tabletów i zabawek multimedialnych coś tak „staroświeckiego” jak książka jest w stanie przebić się do świadomości dziecka i być dla niego atrakcją? Czy my – dorośli – możemy coś zrobić, aby zainteresować dziecko światem książek? Możemy!
Zabawy i gry ruchowe, które pozwolą na przystępne opisanie przedszkolakom rozmaitych zwierząt, zjawisk przyrodniczych czy urządzeń? To pomysł, żeby połączyć przyjemne z pożytecznym! Każda z nich jest fabularyzowana, a niektóre nawet – udramatyzowane. Podczas proponowanych zabaw dzieci będą ilustrowały wydarzenia, wykonując ćwiczenia. Zabawy będą zatem w czytelny sposób nawiązywały do metody opowieści ruchowej (bajki ruchowej) Józefa Gotfryda Thulina.
Rozmowa z Anną Grunwald – kierowniczką Muzeum dla Dzieci im. Janusza Korczaka i Działu Naukowo-Oświatowego w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie.
Absolwentką polonistki z przygotowaniem pedagogicznym na Uniwersytecie Łódzkim oraz zarządzania ekonomią społeczną na Uniwersytecie Warszawskim, doktorantką w Zakładzie Dydaktyki na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Do 2002 roku nauczycielką w warszawskich szkołach podstawowych i gimnazjach Społecznego Towarzystwa Oświatowego, współautorką podręczników szkolnych i scenariuszy zajęć dla nauczycieli, autorką antologii „Polskiej poezji śpiewanej”. Od 2010 roku w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie kieruje Działem Naukowo-Oświatowym, a od 2013 roku – Muzeum dla Dzieci, stworzonym przy PME ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego. Jest autorką projektów, wystaw, programów edukacyjnych i kulturalnych. Za działania kulturalne otrzymała w 2012 roku wyróżnienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a w 2016 roku nominację w plebiscycie magazynu „Design Alive” do tytułu „Animator roku 2016”.
„Edukacja przez ruch” to system metod i technik kształcenia oparty na preferowanych przez dzieci formach ruchu powtarzających się najczęściej w ich spontanicznych, samodzielnie organizowanych zabawach. Różnorodne formy ruchu, charakterystyczne dla dzieci pomiędzy 3. a 10. r.ż., dopełnione miarowym rytmem, muzyką, aktywnością artystyczną i intelektualną tworzą środowisko uczenia się i szansę na pełny holistyczny rozwój.
Wakacje to szczególny okres w rozwoju każdego dziecka, kiedy większość czasu przeznaczamy na odpoczynek maluchów. Podczas wakacyjnych zabaw, wycieczek, rozmaitych aktywności, które proponujemy dzieciom warto pamiętać o utrwalaniu tych umiejętności, które dziecko opanowało w ostatnim czasie.
W pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym ważne miejsce zajmuje poezja. Wiersze są często wykorzystywane w pracy wychowawczej: czytamy je dzieciom, uczymy na pamięć, inscenizujemy, wykorzystujemy przy organizowaniu zabaw ćwiczących wymowę oraz rozszerzających zakres słownictwa dziecka, ale także zabaw i zajęć matematycznych i przyrodniczych. Ta różnorodność wykorzystywania wierszy dla najmłodszych odbiorców sprawia, że często zapominamy o głównych celach czytania poezji. Przecież poezja powinna rozwijać wrażliwość, zachwycać, wywoływać pierwsze refleksje, zdziwienia, radości lub smutki i przeżycia związane z jej zawartością treściową oraz z właściwościami tekstu literackiego tzn. jego wartościami artystycznymi i estetycznymi.
Zbliżają się wakacje, coraz więcej czasu spędzamy na świeżym powietrzu, letnie rodzinne wyjazdy przed nami... więc w tym numerze czytelnicy znajdą propozycje zabaw z kodowaniem do zorganizowania w terenie, jak również propozycje zabaw na pochmurne dni. Będą one idealną okazją do wspólnego rodzinnego kodowania z rodzicami, dziadkami, rodzeństwem, bo kodować można w każdych okolicznościach: w domu, w drodze na wakacje, nad morzem i w górach. Te same zabawy można też wykorzystać w przedszkolu podczas wakacyjnych dyżurów. Możemy bawić się w zespołach lub z całą grupą.
Baśnie, opowiadania i legendy towarzyszą ludzkości od zawsze, a szczególną rolę odgrywają zwłaszcza w życiu dzieci. Przekazywane z pokolenia na pokolenie, od wieków pozwalały najmłodszym zrozumieć otaczający ich świat, własne uczucia, relacje w rodzinie, dylematy i sprzeczności. Chociaż świat się zmienił, a naszą codzienność opanowała technika, wciąż jak dawniej jesteśmy tak samo podatni na działanie literatury.