We współczesnym świecie, w którym pozorna anonimowość i idąca za nią bezkarność stają się wyzwalaczami agresywnych zachowań, zjawiska przemocy są na porządku dziennym. Każda jednostka może stać się uczestnikiem relacji opartych na przemocy, gdyż zdaniem Jerzego Mellibrudy, psychologa społecznego i biznesu, spotykając się z nią, zawsze odgrywamy jedną z trzech ról: ofiary, sprawcy lub świadka.
Dział: Temat numeru
Gry komputerowe stanowią integralną część współczesnego świata. Branża ta z roku na rok się rozrasta i dominuje nad innymi jako dostarczająca dość łatwo osiągalną rozrywkę. Współczesne dzieci od najmłodszych lat są otoczone zdobyczami wysokiej technologii, co wśród rodziców powoduje zagubienie i rodzi dylematy związane z kwestią przyzwolenia na korzystanie z urządzeń cyfrowych.
Pojawienie się nieśmiałego dziecka w grupie przedszkolnej to częsta sytuacja. Walka z nieśmiałością jest dużym wyzwaniem nie tylko dla rodziców takich dzieci, ale również dla wychowawców przedszkolnych. Jak sobie radzić z tym zjawiskiem? Jak wspierać dzieci wycofane i izolujące się?
„Pozytywne emocje dziecka «napełniają bak» energią, która pozwala na radzenie sobie z górkami i dołkami, więc jeśli podzielacie ich uczucie zachwytu i zadowolenia, pomnaża to ich pozytywne samopoczucie. Negatywne emocje wysysają energię, więc jeśli uda wam się złagodzić negatywne uczucia dziecka – nie przez ignorowanie ich ani umniejszanie, ale pomoc w ich przeżyciu – znacząco zmniejszacie obciążenie jego układu nerwowego”. Stuart Shanker
Młodszy brat lub siostra w rodzinie przedszkolaka to zmiana nie tylko dla starszego dziecka oraz jego rodziców, ale niejednokrotnie wyzwanie dla nauczycieli przedszkola, do którego do tej pory uczęszczał chłopiec lub dziewczynka. W momencie pojawienia się w domu drugiego lub kolejnego dziecka ujawniają się różne trudności opiekuńczo--wychowawcze. Najczęściej przedszkolak doświadcza trudnych emocji oraz przejawia wymagające zachowania, których rodzice nie akceptują i nie zawsze sami potrafią sobie z nimi poradzić. W jaki sposób nauczyciele mogą wspierać dziecko doświadczające trudności w nowej sytuacji rodzinnej?
Niekiedy człowiek nie dopuszcza do siebie myśli, że pewnego rodzaju trudności mogą się zaczynać już od najmłodszych lat. Zagadnienia zawarte w tekście to inspiracja do zaobserwowania tego, czego wcześniej się nie widziało, i normalizowania szukania pomocy już u dzieci przedszkolnych, bo to właśnie dorośli – opiekunowie i nauczyciele mogą wesprzeć dziecko w bezbolesnej adaptacji do nowych etapów i przeciwdziałać zaburzeniom psychicznym maluchów.
Radość, zdziwienie, smutek, złość – to emocje, które towarzyszą małym dzieciom w różnych okolicznościach. Czasem przedszkolak nie potrafi ich jeszcze nazwać, nie potrafi sobie z nimi poradzić. Warto o nich rozmawiać, warto oswajać emocje na zajęciach dydaktycznych, warto oswajać emocje w trakcie zabaw kierowanych. Temat emocji można połączyć z zajęciami zawierającymi elementy kodowania, kształtując tym samym logiczne myślenie, zadaniowe podejście do stawianych problemów i umiejętność pracy zespołowej.
Metoda Froebla zakłada, że pierwsze doświadczenia edukacyjne dziecka mają wpływ na jego późniejszy rozwój i osiągnięcia. Dziecko jest niepodzielną, indywidualną całością, która ma swoje myśli, uczucia i swoją fizyczność. Najważniejsza dla Froebla była zabawa, przede wszystkim swobodna, a także ta zorganizowana przez dorosłych. Zajmuje ona najważniejsze i centralne miejsce w rozwoju dziecka.
Co to znaczy, że dziecko jest grzeczne lub niegrzeczne? Czemu określenia „grzeczne” i „niegrzeczne” wciąż wybrzmiewają w przestrzeni edukacyjnej? A może jednak warto ich unikać?
Podobne słowa padają w przedszkolach, szkołach, poradniach i gabinetach psychologicznych. Nieśmiałością tłumaczy się wiele zachowań, a zarazem w jej przezwyciężeniu upatruje się panaceum na wszelkie trudności w kontaktach społecznych. Czy jednak na pewno tak jest? Czy odpowiednio rozumiemy, czym jest nieśmiałość? A jeśli tak, czy wiemy, jak z nią pracować i jak wspierać rozwój przedszkolaka?
Edukacja włączająca to podejście w kształceniu i wychowywaniu uczniów, które uwzględnia ich indywidualne potrzeby edukacyjne i rozwojowe. W razie konieczności uczniom takim zapewniane jest wsparcie specjalistów umożliwiające im rozwój, uczestnictwo w grupie i życiu społeczności. Ideą edukacji włączającej jest zapewnienie wsparcia możliwie najbliżej ucznia, wykorzystując jego osobisty potencjał, a także zasoby tkwiące w otaczającym go środowisku.
Pandemia, a szczególnie jej początek, była czasem bardzo stresującym nawet dla nas, dorosłych. Nie wiedzieliśmy, co będzie, jakie zagrożenie niesie ze sobą ten nowy patogen. Nie mieliśmy żadnych zasobów z własnego doświadczenia, aby poradzić sobie z tą niewiadomą. W odróżnieniu od dorosłych dzieci rozwojowo mają mniejsze możliwości konstruktywnego poradzenia sobie z sytuacją kryzysową oraz niższy poziom samoświadomości – rozpoznawania własnych stanów psychicznych i emocjonalnych oraz przekazania ich dorosłym. Dziecku trudniej powiedzieć, „co mi jest”, i określić, „co może mi pomóc”.