Wiosna to czas, którego wszyscy wypatrujemy z utęsknieniem. Mamy ochotę schować do szafy zimowe ubrania i włożyć coś znacznie lżejszego. Zachwycić się kolorami i odgłosami wiosennej przyrody, wyruszyć na dłuższy spacer. Wiosna to także doskonała pora do prowadzenia obserwacji przez dzieci w bezpośrednim kontakcie z otaczającą je przyrodą. Budzący się do życia świat roślin i zwierząt jest wielce inspirujący dla małych obserwatorów przyrody, także sama pogoda jest wielce interesująca.
Dział: Temat numeru
Szczęśliwe dzieci to dzieci, które czują się akceptowane i które budują bezpieczne relacje z bliskimi im osobami. Poczucie bezpieczeństwa daje dziecku możliwość wyciszenia i pozwala na wykształcenie się umiejętności samokojenia, a także rozwija ciekawość oraz chęć poznawania świata i samego siebie. Młody człowiek potrzebuje bezwarunkowej miłości, wsparcia, życzliwości, uznania, a przede wszystkim relacji z bliskimi, zbudowanych na zaufaniu. Niezwykle ważne jest, by dzieci były obserwatorami sytuacji, w których dorośli budują relacje w oparciu o szacunek, zgodę i wzajemne zrozumienie, ponieważ dzieci uczą się przez modelowanie. Dlatego to właśnie szczęśliwi dorośli wychowują szczęśliwe dzieci.
Pierwsze kroki dziecka na drodze jego społecznego rozwoju zwykle wiążą się z doświadczaniem różnic. Przebywając w przedszkolu, w grupie, bawiąc się na placu zabaw, towarzysząc mamie w zakupach, zjadając deser w restauracji, dzieci mają możliwość spotykania i obserwacji ludzi o różnym wyglądzie, statusie, prezentujących różne zachowania czy zwyczaje. Najczęściej u naszych najmłodszych przedszkolaków nie zauważamy objawów niechęci i braku zrozumienia dla „odmienności” spotykanych ludzi, co najwyżej zaciekawienie. Zdarza się bardzo często, że w takiej postawie są daleko przed swoimi rodzicami. Dzieci nie rodzą się bowiem z negatywnymi przekonaniami co do różnic. Są ufne, akceptujące i tolerujące. Nie przywiązują wagi do tego, jak kto wygląda, w co jest ubrany, jakie ma zabawki. Dlatego też zanim „nasiąkną” przekonaniami środowiska, w którym będą się wychowywały, warto wesprzeć je w umiejętności akceptacji odmienności.
Czyste powietrze jest niezbędne do życia ludzi, zwierząt i roślin. To właśnie ono sprawia, że możemy swobodnie oddychać i cieszyć się pięknem otaczającej nas przyrody. Wszyscy wiemy i rozumiemy, że dobra jakość powietrza jest bezcenna dla całej planety. W projekcie „Smog” chciałabym zapoznać dzieci ze źródłami pochodzenia smogu oraz sposobami zapobiegania dalszemu pogarszaniu się jakości powietrza. Będziemy sprawdzać, czy powietrze wokół nas jest czyste, i obserwować widoczność obranego obiektu przez kilka kolejnych dni. Założymy album fotograficzny, tak więc… będzie ciekawie.
Osoba wysoce wrażliwa doświadcza świata inaczej niż inni. Ze względu na biologiczne różnice, z którymi się urodziła, jest bardziej świadoma pewnych odmienności, a także głęboko przetwarza informacje. Jak wspierać taką osobę, jeśli znajduje się w grupie dzieci o innym stopniu wrażliwości? Czy można ułatwić jej funkcjonowanie, by jej rozwój przebiegał prawidłowo?
Arteterapia, czyli terapia poprzez sztukę, jest metodą coraz częściej wykorzystywaną w pracy z dzieckiem. Formy aktywności artystycznej pozwalają zajrzeć w głąb duszy, dotrzeć do najbardziej skrytych uczuć. Za pomocą sztuki można komunikować się z otoczeniem, przekazywać emocje, które ciężko jest wyrazić w sposób werbalny. Dzieła sztuki wytwarzane przez człowieka są odbiciem jego wewnętrznych potrzeb, uczuć, skrytych myśli, ale i lęków, które im towarzyszą. Sztuka rozwija sferę emocjonalną człowieka, ale również kształtuje jego wyobraźnię, estetykę. Za pomocą form artystycznych można kształtować swój światopogląd, stawić czoło lękom, emocjom, z którymi nie jesteśmy w stanie sobie poradzić.
Origami to sztuka składania papieru według określonych, przyjętych reguł. Malarstwo także jest sztuką, a w zależności od przyjętych reguł określających sposób malowania malarstwo dzielimy na różne techniki malarskie. Sztuka origami też dzieli się na wiele technik składania papieru, które mogą stać się bardzo cennym narzędziem wspierania edukacji. Origami nie jest metodą, jest sztuką. Specyficzne wykorzystanie sztuki origami, spełniające warunki potrzebne do tego, aby konkretne intencjonalne działanie stało się metodą, tworzy metodę wykorzystania technik sztuki origami w edukacji.
Kompetencja miarowych uderzeń to umiejętność wychwytywania rytmów z otoczenia, którą posiada już noworodek, bazując na doświadczeniach okresu prenatalnego. Dzięki rytmicznej melodii bicia serca matki maleńki człowiek przyzwyczaja się, iż rytm jest wskazówką, kojarzy się z bezpieczeństwem. To dzięki
tej umiejętności dziecko rozpoczyna z sukcesem swą edukację natychmiast po urodzeniu. Miarowe rytmy wyróżniane, wychwytywane z otoczenia stopniowo budują zaciekawienie, zainteresowanie, chęć, a nawet odwagę czynienia rzeczy nowych. Trudno nie zauważyć, że właśnie rozwój mowy, języka, czytania oraz szeroko rozumianej komunikacji bez rytmów i ich rozpoznawania byłby niemożliwy.
System EPR powstał dla dzieci i dzieciom jest dedykowany, został określony jako jednoczesny proces kształcenia i diagnozowania rozwoju. Jego podstawy naukowe zostały zbudowane na dorobku naukowo-badawczym myślicieli z zupełnie innych epok, który w sensie znaczeniowym jest spójny.
Oto wyodrębnione przez prof. Ryszarda Więckowskiego naturalne strategie uczenia się dzieci, które w uproszczeniu można nazwać naśladownictwem, szukaniem wyjaśnień, zachowaniem innowacyjnym, są potrzebne do realizacji w praktyce założeń wartościowego życia, czyli zasad Leonarda da Vinci.
Okres dzieciństwa, i to tego najwcześniejszego, jeszcze przed edukacją szkolną, to czas tworzenia się podstaw rozumienia struktur językowych, czas mowy sytuacyjnej. W rozwoju języka fundamentalne znaczenie ma pięć pierwszych lat życia, „kiedy dziecko spontanicznie uczy się języka swojego otoczenia, pod warunkiem że czuje się kochane, bezpieczne, bezwarunkowo akceptowane, w stałej więzi emocjonalnej z tą samą osobą (z tymi samymi osobami), która do dziecka mówi, ujęzykowiając wszystkie zachowania” dziecka i osób w jego otoczeniu.
Przedszkolak to istota wolna i rozumna, która szuka prawdy, przygody, realizacji oczekiwań i potrzeb poznawczych wynikających z własnych, indywidualnych doświadczeń. Chce się bawić i uczyć w autonomiczny sposób, charakterystyczny dla jego niepowtarzalnej osobowości, w poczuciu bezpieczeństwa i szacunku dla niego, jego rodziny i doświadczeń z niej płynących. Dlatego przedszkole stoi na straży jego prawa do naturalnego rozwoju, realizując zadania zawarte w podstawie programowej.
Aby dziecko odszukało siebie w otaczającym świecie, zrozumiało jego funkcjonalność, potrzebuje doświadczeń sprawczych, które lokują jego myślenie o sobie jako istocie ważnej dla tego świata.