Z umiejętności społecznych korzystamy niemal na każdym kroku: kiedy robimy zakupy, załatwiamy sprawy urzędowe, wyjeżdżamy na wakacje, chodzimy do szkoły lub do pracy, podejmujemy leczenie itp. Co prawda współczesna rzeczywistość i konsekwencje pandemii COVID-19 zaowocowały szeregiem rozwiązań i wszystkie z wyżej wymienionych aktywności przeniosły się do świata wirtualnego – możemy zwiedzać najpiękniejsze miasta i muzea z kanapy, zakupy dostarczane są pod drzwi, wszelkie dokumenty przesyłamy pocztą elektroniczną, nauczanie online nie jest już ekstrawaganckim uzupełnieniem wykształcenia, ale stało się podstawą nauczania, również w przedszkolach. Niektórzy naukowcy spekulują na temat nowoczesnego funkcjonowania społecznego, ale jest to zagadnienie osadzone w kolejnych dekadach, zbyt odległych dla naszych przedszkolaków.
Autor: Monika Litwinow
Minął kolejny nietypowy rok przedszkolny jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Choć wróciliśmy jesienią do pracy, wiosną musieliśmy się zmierzyć z kolejnym ograniczeniami spowodowanymi przez pandemię koronawirusa. Niektóre przedszkola przeszły na nauczanie zdalne, niektóre zamknęły swoje działania do czasu ponownego otwarcia. Mimo iż funkcjonujemy w tej dziwnej rzeczywistości od marca ubiegłego roku, nadal nie potrafimy powiedzieć, że się do tego przyzwyczailiśmy.
Od pewnego czasu brakuje w przedszkolach odwiedzin ciekawych gości, przyjezdnych teatrzyków, animatorów, pokazów chemicznych i odwrotnie – od dawna nie widzieliśmy autokarów wypełnionych maluchami w drodze na wycieczkę. Zasięg pandemii koronawirusa nie ominął tej ważnej dla dzieci strefy rozwojowej i wychowawczej. Jest na to rada!
W pierwszych słowach artykułu, będąc po drugiej stronie czytanego przez Państwa tekstu, pisząca te słowa chciała zapytać: jak wielu z Państwa bawiło się
w młodości lub dzieciństwie w podchody? Być może pokolenie urodzone w latach 80. XX w. i wcześniej, kiedy harcerstwo działało prężnie, a wielu nauczycieli przenosiło metodykę ZHP do swoich zajęć, zetknęło się z tą formą zabawy ruchowej chociaż raz. Tym bardziej nauczyciele, którzy codziennie widzą, jak wielkim przemianom uległa rzeczywistość edukacyjna wraz z rozwojem technologicznym i społecznym. Podchodom również się dostało – poszły w kąt jako przestarzała, być może już nie tak atrakcyjna aktywność.
Od niemal dwóch lat mojej wszechstronnej praktyce pedagogicznej przyświeca cel jak najczęstszego aktywizowania dzieci ruchowo. Scenariusze zajęć jogi i mindfulness, spotkań bajkoterapeutycznych oraz terapii i edukacji z psami, a nawet treningu umiejętności społecznych czy terapii behawioralnej zawsze były obfite w aktywizujące fizycznie zabawy. W artykule podpowiadam, jak wykorzystać zalety opowieści ruchowej podczas zajęć z dziećmi.
Dbanie o prawidłowy rozwój zmysłów przedszkolaka leży pedagogom i terapeutom na sercu głównie ze względu na coraz większe zapotrzebowanie na zajęcia integracji sensorycznej. Jeszcze kilka lat temu zajęcia SI prowadzono tylko w specjalistycznych placówkach, sale doświadczania świata SNOEZELEN należały do rzadkości, a profesjonalnie przygotowana kadra stanowiła elitarną mniejszość.
Wychowanie przedszkolne to czas niezliczonych inauguracji w przeróżnych nowych światach objawionych dziecku w chwili, w której rodzic decyduje, że nadszedł czas, aby poszerzyć przestrzeń do rozwoju poza znanymi i bezpiecznymi murami domu oraz zawsze obecnymi i gotowymi do ochrony ramionami najbliższych. Często idzie to w parze z rozpoczęciem edukacji przedszkolnej, jednak nie jest to najważniejszy warunek.