Dołącz do czytelników
Brak wyników

Mieszkańcy ulicy Śmiesznej
Czyli jak zarazić śmiechem dziecko

Artykuły z czasopisma | 10 listopada 2017 | NR 18
398

Temat zajęć:

POLECAMY

Mieszkańcy ulicy Śmiesznej

Cele: 

  • rozwijanie poczucia humoru,
  • wprawianie się w cichym czytaniu zdań prostych i złożonych,
  • dostarczenie dzieciom radości płynącej ze zrozumienia absurdalnego tekstu,
  • integrowanie grupy w czasie wspólnej zabawy

Cele operacyjne:

  Dziecko:

  • potrafi w skupieniu wysłuchać utworu literackiego,
  • formułuje odpowiedzi na postawione pytania,
  • wykazuje się pomysłowością,
  • reaguje na ustalone sygnały dźwiękowe i słowne,
  • podejmuje próby samodzielnego czytania ze zrozumieniem,
  • dopasowuje zdania do ilustracji,
  • stosuje ruch kreatywny w zabawie,
  • kojarzy opis słowny z ilustracją

Metody:

  • słowna – prezentacja wiersza, rozmowa,
  • oglądowa – ilustracje,
  •  czynna – zadania do wykonania

Formy:

  • praca z całą grupą,
  • indywidualna

Wiek dzieci:  

5–6 lat

Pomoce:

  • koperty dla każdego dziecka z podpisami „Do …Antka”, „Do Kuby” itp.,
  • zindywidualizowane karty z podpisami, odpowiednie do kompetencji czytelniczych dzieci,
  • ilustracje zabawnych postaci,
  • chusta animacyjna,
  • nagrania CD: Ekoludek dla sześciolatka, Aktywność muzyczno-ruchowa wg B. Strauss, piosenka Pogoda (materiały Klanzy),
  • szary papier,
  • daszki z kolorowego papieru z wizytówkami mieszkańców,
  • napis „Ulica Śmieszna”

Literatura:

Halina Szayerowa Ulica Śmieszna

Organizacja sali:

  • do półek dzieci w szatni zostają włożone koperty w przypadkowej kolejności,
  • na jednej części sali pod chustą animacyjną rozkłada się ilustracje

 

Wmiejscach, gdzie znajdują się małe dzieci, śmiech rozbrzmiewa z każdego kąta. Naturalną bowiem potrzebą emocjonalną każdego dziecka jest śmiech. Wszystkie lubią śmiać się, a rozbawić je może prawie wszystko. Źródłem zdrowej radości dziecka może być: zabawna sytuacja, mina, gest, odgłosy dochodzące z otoczenia, aktywna zabawa z rówieśnikami, rysunek, słowo, ruch. Dzieci śmieją mieją się zdecydowanie częściej niż dorośli. Dzieci śmieją się ze wszystkiego, niekiedy nawet – same z siebie. 

Śmiech w przedszkolu ma często znaczenie terapeutyczne – uwalnia bowiem negatywne emocje, niweluje lęki, wpływa na poczucie wspólnoty rówieśniczej, integruje grupę. Śmiechowi towarzyszy błogie uczucie zadowolenia i przyjemnego rozluźnienia. Maluchy lubią się śmiać i lubią też, kiedy śmieje się ktoś inny. Zdecydowanie preferują towarzystwo osób uśmiechniętych, radosnych i zadowolonych. W ich obecności czują się swobodniej, pewniej i bezpieczniej. Dzieci radosne to dzieci szczęśliwe, pełne wdzięku i uroku.

My, nauczyciele przedszkola, nie możemy o tym zapominać. Powinniśmy respektować prawo dziecka do radości i śmiechu. Jednym ze sposobów jest niewątpliwie organizowanie sytuacji edukacyjnych, które wyzwalają w dzieciach te pozytywne emocje. Wspólne działania, dobrze zorganizowane zadania są niewątpliwie jednym ze źródeł radości. Biorąc to pod uwagę, postanowiłyśmy zarazić śmiechem dziecka również dorosłych. W tym celu zorganizowałyśmy zajęcia otwarte, podczas których wykorzystałyśmy wiersz Haliny Szayerowej Ulica Śmieszna. Utwór opisuje ulicę, na której „...śmiech od ścian domów odbija się echem, bo tam każdy z każdym rozmawia z uśmiechem”. Wiersz nie wskazuje mieszkańców ulicy, należy ich stworzyć z wykorzystaniem wyobraźni. To było jedno z zadań przewidzianych dla dzieci. Chcąc w późniejszym etapie zajęć skonfrontować wyobrażenia wychowanków z „narzuconą” przez nas zabawną rzeczywistością, zgromadziłyśmy ilustracje przedstawiające figlarne postacie w zabawnych sytuacjach. Zajęcie otwarte stwarza dzieciom okazję do prezentacji opanowanych umiejętności w różnych obszarach. Chciałyśmy pokazać, jak w przedszkolu rozwijamy inteligencję językową dziecka poprzez ciekawe formy działalności. Tym razem połączyłyśmy rozbudzanie wyobraźni twórczej z kompetencjami czytelniczymi maluchów. Dla każdego przygotowałyśmy zdania zawierające abstrakcyjny opis postaci. Zdania ułożyłyśmy adekwatnie do umiejętności, jakie opanowały dzieci w zakresie czytania. Najważniejszym elementem zajęć była kluczowa ulica Śmieszna. Umieściłyśmy jej schemat na dwóch szarych arkuszach papieru. Zostały na niej narysowane domki z podpisami charakteryzującymi ich lokatorów. Przygotowania zajęły wiele czasu, ale po reakcjach dzieci i rodziców stwierdzamy, że było warto.

Przebieg zajęć:

  •  „Cha…, cha…, cha” – zabawa powitalna ze śpiewem; wprowadzenie dzieci w dobry nastrój. 
  • „Ulica Śmieszna” – prezentacja fragmentu wiersza H. Szayerowej; koncentrowanie się na słowie czytanym. 
  • Rozmowa bazująca na treści utworu – formułowanie odpowiedzi na postawione pytania:
  • Jak nazywała się ulica, o której opowiada wiersz?
  • Dlaczego tę ulicę nazwano Śmieszną?
  • Czy wy, tak jak bohaterowie wiersza, lubicie się śmiać? Dlaczego?
  • Kto oprócz dzieci może mieszkać na ulicy Śmiesznej?
  • Zabawne powitanie – zabawa pantomimiczna przy muzyce:
  • odkrycie kolorowego parasola (odsłonięcie ilustracji),
  • spacerowanie pomiędzy ilustracjami przy muzyce, na pauzę – zastygnięcie w bezruchu z zabawną miną przed wybraną ilustracją. 
  • Polecenie nauczycielki: „Zapraszamy na spotkanie z mieszkańcami ulicy Śmiesznej. Przybyli oni do nas, bo zwabił ich radosny śmiech przedszkolaków, a ukryli się pod kolorowym parasolem. Czy chcecie ich poznać?”.
  • Ukryte koperty – wyjście do szatni, odnajdywanie ukrytych kopert w szafkach; poprawne odczytywanie imion i wręczanie ich odpowiednim dzieciom. Polecenie nauczycielki: „Mieszkańcy ulicy Śmiesznej lubią robić zabawne figle i psikusy innym. Napisali do was krótkie listy o sobie, a przede wszystkim o tym, co lubią robić. Listy powkładali do waszych szafek w s...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań magazynu "Wychowanie w Przedszkolu"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy