Dołącz do czytelników
Brak wyników

Seksualność małych dzieci

Artykuły z czasopisma | 4 czerwca 2019 | NR 47
88

Jak reagować na przejawy seksualności? Jak podejmować rozmowy na tematy seksualne? Jaką wiedzę przekazać małemu dziecku?

Pracując w przedszkolu, możemy stać się niekiedy świadkami zachowań dzieci, które mają seksualny charakter. 

Jest to nieuniknione, ponieważ to właśnie w wieku przedszkolnym dziecko eksploruje świat, siebie, relacje z innymi i dokonuje kilku nowych odkryć:

  • moje ciało jest źródłem nowych doznań. Dziecko odkrywa, iż dotykanie niektórych części ciała niesie za sobą inne, nieznane dotychczas doznania, dające przyjemność i odprężenie;
  • ty jesteś inny/inna niż ja. Kontakt z innymi dziećmi w wieku przedszkolnym pozwala odkryć różnice w wyglądzie ciała dziewczynki i chłopca;
  • my, to nie to samo co dwie oddzielne osoby. Znając siebie i swoje ciało, znając też rówieśnika odmiennej płci, dziecko zaczyna odkrywać łączącą ich relację, co z kolei prowadzi do podejmowania wspólnej aktywności, której najczęstszą formą są zabawy określane jako „erotyczne” lub „pseudoseksualne”1.

Dzięki powyższym odkryciom dziecko ma możliwość doświadczania siebie jako istoty seksualnej. A co na to dorośli? Zwykle budzi to w nich całą plejadę trudnych do poskromienia uczuć: od lęku, przez złość, poczucie wstydu, aż nawet do rozpaczy i poczucie bezradności. Te uczucia z kolei popychają ich do podejmowania różnych działań, nie zawsze jednak skutecznych i nie zawsze właściwych. 

W związku z tym poniżej prezentuję kilka praktycznych porad dotyczących reagowania na wybrane przejawy seksualności dzieci. Świadomie nie dokonywałam rozróżnienia między dziećmi sprawnymi, neurotypowymi oraz dziećmi z niepełnosprawnością intelektualną czy spektrum autyzmu. Opisane propozycje oddziaływań mogą bowiem odnosić się do wszystkich grup dzieci. 

W literaturze wymienia się cztery kategorie przejawów seksualności prezentowanych przez małe dzieci, a zatem zachowania:

  • masturbacyjne,
  • orientacyjne (ich celem jest zdobycie informacji na temat różnic anatomicznych w budowie dziewczynek i chłopców, kobiet i mężczyzn oraz funkcji, jakie spełniają rzeczone różnice),
  • interakcyjne (zabawy z innymi dziećmi),
  • twórcze (rysunki, ulepianki o treściach seksualnych)2. 

Ze względu na ograniczone ramy niniejszego artykułu, nie jest możliwe opisanie niniejszych zagadnień w szerszym kontekście. Odsyłam czytających do literatury na ten temat.

Masturbacja wczesnodziecięca

Jednym z najczęściej obserwowanych przejawów dziecięcej seksualności jest masturbacja. Podczas tych czynności można zaobserwować wyraźne pobudzenie emocjonalne, czerwienienie lub blednięcie, pocenie itp., po czym następuje kulminacja (choć u dziecka trudno nazwać ją orgazmem) prowadząca do zaprzestania masturbacji.

Czy wszystkie dzieci się masturbują?
Oczywiście nie wszystkie, ale duża część dorosłych pamięta ze swego dzieciństwa takie zachowania i przyjemne doznania im towarzyszące. Nasilenie zachowań autoerotycznych przypada zazwyczaj na okres przedszkolny, choć można je też zauważyć u kilkumiesięcznych dzieci. W drugiej połowie pierwszego roku życia część dzieci eksploruje swoje genitalia, tak jak wcześniej poznawało swoje dłonie, stopy czy palce3.

Dlaczego małe dziecko się masturbuje?
Powody mogą być różne. Przede wszystkim jednak dlatego, że stymulacja bardzo wrażliwych na dotyk części ciała daje dziecku przyjemne doznania zmysłowe, czasem poczucie bezpieczeństwa i ulgę. M. Beisert4 wyróżniła trzy rodzaje masturbacji dziecięcej, biorąc pod uwagę funkcje, jakie pełnią. 

Rodzice czasem wyrażają obawy, że ich dziecko ma być może silny popęd seksualny i dlatego się masturbuje. Należy pamiętać, że w wieku przedszkolnym popęd seksualny jeszcze „się nie zbudził”, przyjdzie na to czas w okresie dojrzewania. Masturbacji dziecięcej nie należy utożsamiać z masturbacją nastolatków lub dorosłych, która służy głównie rozładowaniu napięcia seksualnego.

Jak zareagować, gdy dziecko się masturbuje?5
Część z poniższych porad odnosi się do sytuacji przedszkolnych, a część do sytuacji domowych. Ważne jest, by nauczyciel wyjaśnił rodzicom, w jaki sposób mogą/powinni/nie powinni reagować, gdy staną się świadkami masturbacji na terenie domu.

Krok pierwszy: Zatrzymaj się i pomyśl.

  • Powstrzymaj się od reakcji silnie zabarwionej emocjonalnie. Jeśli reakcja będzie bardzo emocjonalna, możesz wzmocnić zachowanie. 
  • Nie karz dziecka. Karanie jest nie tylko nieskuteczne, ale zazwyczaj wzmacnia masturbację! Nastąpi bowiem w dziecku konflikt dążeń i emocji: przyjemność, ulga jest skojarzona z lękiem i wstydem. Ale nagradzająca wartość masturbacji i tak okaże się silniejsza, więc dziecko do niej powróci. 
  • Nie mów do dziecka: „Fuj”, „Fe”, „Co ty tam robisz?”, „Nie dotykaj siusiaka, bo będzie bolało”.
  • Nie zawstydzaj dziecka.
  • Nie oceniaj masturbacji w kategoriach „złego zachowania”, z którym trzeba walczyć.
  • Nie walcz z dzieckiem i nie stosuj siły, by przerwać zachowanie.

Krok drugi. Podejmij doraźne działania.

  • Celem działań jest przede wszystkim zadbanie o to, by zachowanie miało charakter intymny. Jeśli więc po raz pierwszy jesteś świadkiem zachowania masturbacyjnego i jeszcze nie wiesz, co jest jego przyczyną: 
  • zaproponuj dziecku inną aktywność typu zabawa, aktywność fizyczna, stymulacja polisensoryczna itp;
  • jeśli dziecko odrzuca Twoją propozycję, reaguje agresywnie przy próbie zmiany aktywności, zadbaj o jego intymność – niech inni nie będą świadkami jego zachowania. Przykładowo, przeprowadź do innego pomieszczenia (wraz z piłką, na której skacze), zasłoń dziecko parawanem i powiedz innym dzieciom, że dziecko musi zostać samo;
  • jeśli masturbacja odbywa się w miejscu intymnym i dziecko reaguje krzykiem lub płaczem przy próbie przerwania aktywności, po prostu zostaw je i wyjdź. Czasem brak interwencji bywa najlepszą reakcją. Przy czym w przedszkolu jest to działanie doraźne, a nie docelowe;
  • jeśli masturbacja ma miejsce w intymnej sytuacji (przed spaniem, we własnym pokoju), po prostu nie reaguj, wycofaj się i przymknij drzwi.

Krok trzeci: Zastanów się, jaka może być przyczyna zachowań masturbacyjnych.
Postaw sobie pytania i spróbuj na nie odpowiedzieć:5

  • Czy masturbacja jest po prostu sposobem na uzyskanie przyjemności płynącej ze stymulacji ciała?
  • Czy dziecko masturbuje się, bo odkrywa swoje ciało i eksperymentuje z nim?
  • Czy przyczyną zachowań masturbacyjnych u dziecka mogą być problemy zdrowotne? 
  • Czy masturbacja może być skutkiem nieodpowiedniej higieny? 
  • Czy masturbacja jest odpowiedzią na zaburzenia sensoryczne? 
  • Czy masturbacja jest sposobem radzenia sobie z napięciem emocjonalnym (lęk, stres, złość)?
  • Czy masturbacja ma miejsce w sytuacjach nadmiaru bodźców, zmęczenia i braku strukturyzacji? 
  • Czy masturbacja pojawiła się po jakimś trudnym dla dziecka wydarzeniu? 
  •  Czy masturbacja jest sposobem na nudę i brak aktywności? 
  • Czy masturbacja jest sposobem unikania zadań, których dziecko nie chce podejmować? 
  • Czy masturbacja jest sposobem zwrócenia na siebie uwagi?

Jednocześnie także zastanów się:

  • Czy dziecko stosuje bezpieczne techniki stymulacji? Czy nie uszkadza ciała?
  • Czy masturbacja nie zakłóca jego funkcjonowania? Czy nie przeszkadza uczyć się, bawić, być z rówieśnikami lub innymi ludźmi? 
  • Czy masturbacja odbywa się w miejscu intymnym?

Krok czwarty: Jeśli masz wątpliwości, poproś o pomoc inne osoby.
Jeśli jest Ci trudno ustalić, jakie mogą być przyczyny zachowań dziecka lub jeśli wahasz się, jakie działania podjąć, porozmawiaj z innymi osobami, które na co dzień pracują z dzieckiem, np. z terapeutą integracji sensorycznej, nauczycielem w przedszkolu, pedagogiem we wczesnym wspomaganiu. Dzięki rozmowie dowiesz się, czy dziecko masturbuje się także w innych sytuacjach niż te, które zaobserwowałeś. Specjaliści mogą także rozważyć z Tobą hipotezy dotyczące ewentualnych przyczyn.

Może być pomocna także rozmowa z urologiem, a niekiedy neurologiem, jeśli podejrzewasz problemy zdrowotne.

Jeśli natomiast jesteś zaniepokojony i czujesz się bezradny, skieruj rodziców na wizytę do seksuologa dziecięcego. 

Krok piąty: Podejmij interwencję pasującą do dziecka i sytuacji.
Jeśli ustalisz, że masturbacja ma charakter instrumentalny, czyli dziecko stara się przez zachowanie zaspokajać swoje niezaspokojone potrzeby, uzupełniać niedobory, sygnalizuje problem – skup się na przyczynie, nie na samym zachowaniu! Określ obszary, w których trzeba popracować z dzieckiem,
by wyeliminować istniejący problem:

  • naucz dziecko innych sposobów radzenia sobie ze stresem, lękiem i zmniejsz poziom napięcia emocjonalnego u dziecka, np. przez proste relaksacje i ćwiczenia oddechowe, masaże, elementy praktyki uważności6 i wiele innych technik;
  • zapewnij dziecku odpowiednią ilość aktywności fizycznej i świeżego powietrza;
  • unikaj nadmiaru bodźców i przeciążenia nimi dziecka oraz zadbaj o strukturę dnia (by dziecko wiedziało, kiedy i co ma robić);
  • zapewnij dziecku odpowiednie ćwiczenia, dzięki którym całe jego ciało będzie dostymulowane, np. zadbaj, by dziecko, które nosi pieluchę, na czas ćwiczeń pozostawało bez niej, a jedynie w ubraniu (ćwiczenia na piłce, w kocu, ćwiczenia rehabilitacyjne);
  • realizuj ćwiczenia z zakresu integracji sensorycznej (opracowane przez terapeutę);
  • obdarzaj dziecko uwagą w innych sytuacjach niż masturbacja.

Jeśli dziecko eksperymentuje z ciałem i robi to w sposób zagrażający zdrowiu, wyjaśnij mu, że tak nie należy robić oraz zaspokajaj jego ciekawość poznawczą dotyczącą ciała i seksualności (przy użyciu książeczek i obrazków).

Jeśli uznasz, że masturbacja ma u dziecka charakter rozwojowy i dziecko stymuluje się, bo odczuwa przyjemność, interweniuj tylko w takim stopniu, w jakim jest to niezbędne:

  • jeśli wszedłeś do pokoju dziecka, a ono stymuluje się, po prostu wyjdź (na terenie domu),
  • możesz też delikatnie przerwać dziecku masturbację i po prostu zaprosić je bez zbędnych komentarzy do innej aktywności,
  • jeśli dziecko odkrywa ciało i stymuluje się, możesz powiedzieć „cipcia/pochwa może być odkryta tylko w twoim pokoju, załóż majtki”,
  • jeśli dziecko jest w stanie to zrozumieć, umów się z nim na sygnał (nieoceniający, ale neutralny) przypominający, że nie ma dotykać intymnych części ciała przy innych, np. przy gościach. Niektóre dzieci tracą kontrolę nad tym, że się dotykają. Istotne jest jednak, by dziecko nie odbierało tej „przypominajki” w kategoriach kary (np. karcące spojrzenie, słowo „ręce”).

Najważniejszą sprawą jest, by dziecko zrozumiało, że wszystkie czynności, które dotyczą intymnych części ciała (np. dotykanie ich), powinny odbywać się w miejscu prywatnym.

Bądź uważny – wychwyć pierwsze sygnały!
Ważnym elementem dobrej interwencji jest także dostrzeżenie sygnałów wskazujących na to, że zachowanie masturbacyjne się pojawi. Bywa, że jesteśmy w stanie przewidzieć, że jeśli dziecko położy się na materacu w pozycji na brzuchu, wówczas zacznie się stymulować; albo jeśli idzie w stronę dmuchanej piłki lub fotela, będzie podskakiwać i stymulować genitalia.

Jest znacznie większa szansa, że dziecko podda się Twojej sugestii dotyczącej zmiany aktywności, gdy właśnie w tym momencie zareagujesz, nie dopiero wówczas, gdy dziecko zacznie doświadczać przyjemności płynącej ze stymulacji. Jeśli będzie pochłonięte masturbacją i pojawią się u niego fizjologiczne objawy odczuwania przyjemności (zaczerwienienie na twarzy, przyspieszony oddech, prężenie się), dużo trudniej – o ile w ogóle – będzie zachęcić dziecko do rezygnacji z masturbacji na rzecz innej aktywności.

Istotne! Wzmacniaj alternatywne zachowania dziecka!
Pamiętaj, masturbacja jest zwykle dla dziecka bardzo przyjemna, więc jest nagrodą samą w sobie, dlatego...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań magazynu "Wychowanie w Przedszkolu"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy