Integracja sensoryczna a standardy dostępności w przedszkolach

Dzieci mają problem z koncentracją, są bardzo ruchliwe, nie są w stanie samodzielnie regulować swoich emocji, ale także wykazują niechęć do tego, aby wykonywać określone ćwiczenia, proponowane zadania, aktywności. Dodatkowo dzieci mają trudności z odbiorem dochodzących do nich bodźców, nie są w stanie zaprezentować właściwej reakcji adaptacyjnej, a w konsekwencji nie radzą sobie w zabawie i pracy z rówieśnikami.

Diagnoza to nie wszystko – gdzie tkwi prawdziwy problem?

W tym kontekście zasugerowanie diagnozy pod kątem zaburzeń integracji sensorycznej wydaje się całkowicie zasadne, bo daje wskazówki do tego, jak z takim dzieckiem pracować oraz jakiego wsparcia należy mu udzielić. Jednak fakt, że systematycznie wzrasta liczba dzieci z podobnymi trudnościami, skłania do tego, aby zadać sobie pytanie, czy ich źródłem zawsze są zaburzenia przetwarzania sensorycznego, czy może problem tkwi w środowisku i to ono nie jest w stanie w odpowiedni sposób sprostać potrzebom rozwojowym.

Warto więc zastanowić się nad kilkoma kwestiami. Po pierwsze, jak organizacja przestrzeni, liczba bodźców, warunki akustyczne oraz sposób organizacji zajęć wpływają na zachowanie i funkcjonowanie dzieci. Po drugie, konieczne jest pochylenie się nad tym, w jaki sposób przekazywać informacje rodzicom, żeby nie było to błędnie zrozumiane. W końcu koszty zarówno diagnozy, jak i terapii integracji sensorycznej najczęściej są ponoszone przez samych rodziców.

Współczesny świat a przebodźcowanie dzieci

Jak już wspomniano, w ostatnich latach obserwuje się wzrost nie tylko liczby gabinetów specjalizujących się w terapii integracji sensorycznej, ale także liczby dzieci korzystających z tego typu rozwiązań. Co ciekawe, zjawisko to dotyczy nie tylko...