Dołącz do czytelników
Brak wyników

Zajęcia na czasie

16 listopada 2017

NR 24 (Luty 2017)

W krainie zwierząt
Zabawy paluszkowe dla przedszkolaków

0 376

W artykule prezentujemy zabawy, które można wykorzystać podczas usprawniania dłoni kilkulatków. To jedno z istotnych zadań edukacji przedszkolnej. Wynika ono stąd, że rozwój koordynacji nerwowo-mięśniowej w obrębie rąk jest szczególnie nasilony w wieku około sześciu lat. Wyraża się to m.in. intensywną inerwacją mięśni dłoni oraz mielinizacją zawiadujących nimi nerwów.

Inerwacja to wrastanie zakończeń nerwowych w głąb włókien mięśniowych. Dzięki niej jesteśmy w stanie zapanować nad czynnościami poszczególnych części każdego mięśnia. Mielinizacja nerwów to inaczej tworzenie się na nich tzw. osłonki mielinowej wytwarzanej przez komórki Schwanna. Pełni ona rolę naturalnego izolatora włókien nerwowych, które przewodzą impulsy elektryczne do mięśni. 
Dzięki niej poprawia się przewodnictwo nerwu. W efekcie tego skraca się czas wykonywania poszczególnych ruchów.

Szczególne nasilenie się obu tych procesów w obrębie dłoni przypada na wiek około sześciu lat. Dzięki temu dziecko opanowuje wówczas władanie mięśniami rąk tak znakomicie, że może zaczynać uczenie się umiejętności pisania. Systematyczne zabawy, angażujące mięśnie dłoni, przyspiesza ją zarówno jej mielinizację, jak i inerwację. Z tego właśnie 
powodu tak istotne jest sięganie po ćwiczenia manipulacyjne z wykorzystaniem różnorodnych przyborów. 

Każde z zaproponowanych poniżej ćwiczeń stanowi odrębną opowieść ruchową angażującą mięśnie rąk. Wszystkie ilustrują zachowania zwierząt.

„Biedroneczki”

Fabuła/narracja: Jak wiecie, biedroneczki przyozdobione są kropeczkami. Zobaczmy, czy także potrafilibyście zgromadzić na skrzydłach tyle kropek, co one. Czy umielibyście chodzić tak, by ich nie zgubić? Przekonajmy się!

Przebieg: Każde dziecko kładzie wybraną dłoń na stoliku. Drugą ręką stara się ułożyć na niej niewielkie guziki, które wyobrażają kropki przyozdabiające skrzydła owada. Wychowawczyni inspiruje dzieci do wielorakiego przemieszczania rąk po powierzchni blatu. Wyobraża to spacer odbywany przez biedronki. Uczestnicy zabawy muszą uważać, by przybory nie pospadały im z dłoni. Po kilku chwilach następuje zmiana ról obu rąk.

Pogadanka końcowa: Każda z biedronek przystroiła się w inny sposób. Czy trudno było im utrzymać kropeczki na skrzydłach? Jak należało poruszać dłonią, aby żadna z nich nie spadła?
Pokażcie to jeszcze raz!

Przybory/przyrządy: niewielkie guziki.

Uwagi: W kolejnych powtórzeniach można utrudnić dzieciom wykonywanie zadania, układając na blacie stolika niewielkie przeszkody. Pokonywanie ich przez „biedronki” będzie w wieloraki sposób angażowało dłoń. To z kolei może zagrażać zsuwaniem się z niej przyborów. By temu przeciwdziałać, ćwiczący będą wykonywali rękoma ruchy podtrzymujące „kropeczki”, co w rzeczywistości stanowi zasadniczy walor zabawy.

„Spacer żółwia”

Fabuła/narracja: Żółwie nigdy nie oddalają się od swoich domów. Zawsze noszą je na plecach. Dzięki temu mogą szybko schronić się w nich w razie zagrożenia. Jesteście żółwiami. Kiedy zrobi się niebezpiecznie, postarajcie się jak najszybciej schować w swoich skorupach!

Przebieg: Każde dziecko otrzymuje denko odcięte od plastikowej butelki. Przypomina ono pancerz żółwia. Układa się je na grzbiecie dłoni. Wychowankowie inscenizują spacer żółwi. Muszą dbać przy tym o to, by skorupy nie zsunęły się im z grzbietów. Ta część zadania aktywizuje mięśnie prostujące palce oraz odwodzące je. Na sygnał nauczycielki (klaśnięcie), dzieci niezwłocznie zaciskają dłonie w pięści. W ten sposób pokazuje się, jak błyskawicznie żółwie potrafią ukryć się w skorupach. Druga część zabawy aktywizuje mięśnie przywodzące palców i zginające je.

Pogadanka końcowa: Jak szybko te żółwie potrafiły schować się w swoich domkach! Chroniły się pod nimi tak dobrze, że ani razu nie wystawała stamtąd choćby jedna noga. Pokażcie tę zabawę rodzicom! Ciekawe, czy i oni będą umieli tak 
szybko ukryć żółwie w skorupach.

Przybory/przyrządy: denka od butelek plastikowych.

„Koncert świerszcza”

Fabuła/narracja: Świerszcze to mali muzykanci. Gdy chcą zagrać jakąś melodię, pocierają jedną nogą o drugą. Wtedy rozlegają się przyjemne dla uszu dźwięki. Palce waszych rąk to nogi świerszczy. Spróbujcie zagrać swoją ulubioną piosenkę, trąc jedną o drugą! Postarajcie się nic nie mówić! Dzięki temu łatwiej nam będzie usłyszeć koncert tych małych muzyków.

Przebieg: Dzieci starają się pocierać wzajemnie o siebie dwoma wybranymi palcami jednej dłoni. Wychowawczyni naśladuje ruchy dyrygenta, by ujednolicić rytm wykonywania ćwiczeń. Dzięki temu łatwiej jest usłyszeć koncert świerszczy. Po kilku chwilach zmienia się dłoń zaangażowaną...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań magazynu "Wychowanie w Przedszkolu"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy