Dołącz do czytelników
Brak wyników

Otwarty dostęp , Czytanie na dywanie

31 maja 2022

NR 77 (Czerwiec 2022)

O mocy przytulania raz jeszcze!

0 115

Scenariusz zajęć z książką Pawła Wechterowicza Proszę mnie przytulić

Czas: 50 min
Grupa wiekowa: propozycja dla dzieci sześcioletnich
Cele ogólne
Dziecko doświadcza:

w zakresie fizycznego obszaru rozwoju:

POLECAMY

  • uczestniczy w zabawach ruchowych,
  • w zabawie wykazuje sprawność ciała;

w zakresie emocjonalnego obszaru rozwoju:

  • rozpoznaje i nazywa emocje podczas analizy fragmentu tekstu i rozmowy, 
  • szanuje wypowiedzi koleżanek i kolegów;

w zakresie społecznego obszaru rozwoju:

  • swobodnie wypowiada się o swoich odczuciach,
  • z empatią mówi o wypowiedziach innych,
  • wyraża szacunek do innych,
  • słucha z uwagą wypowiedzi nauczyciela, koleżanek i kolegów,
  • w wypowiadaniu się czeka cierpliwie na swoją kolej,
  • współpracuje w grupie, pomaga koleżankom i kolegom,
  • podejmuje decyzje – indywidualne i grupowe,
  • oczekuje dla siebie uwagi nauczyciela;

w zakresie poznawczego obszaru rozwoju:

  • wzbogaca słownictwo,
  • wypowiada wyrazy i zdania z odpowiednią dykcją,
  • wypowiada się na temat,
  • pracuje twórczo,
  • rozwija wyobraźnię
Strategie z podstawy programowej
w przeważającej części strategia percepcyjno-innowacyjna
Metody i formy pracy na zajęciach
techniki dramy: poza, rola,
praca z tekstem,
rozmowa, praca indywidualna, praca w grupach, praca zespołowa
Pomoce naukowe, materiały
książka Przemysława Wechterowicza i Emilii Dziubak Proszę mnie przytulić, Wydawnictwo Ezop, Warszawa 2021, fragmenty
Integracja wiedzy
treści polonistyczne łączą się z treściami programu wychowawczego (empatia, troska, pomoc w trudnych sytuacjach)


 

Przebieg zajęć

1. Zabawa „Człowiek do człowieka”. 

Dzieci łączą się w pary. Jeśli w grupie jest dziecko bez pary, nauczycielka włącza się do zabawy i jednocześnie wydaje polecenia, np. ręka do ręki, kolano do kolana, prawy kciuk do prawego kciuka, ramię do ramienia. Po chwili mówi: Człowiek do człowieka. Wtedy dzieci szukają nowej pary, a nauczycielka wycofuje się z gry. Dziecko bez pary wydaje polecenia, np. plecy do pleców, lewa pięta do lewej pięty, i mówi: Człowiek do człowieka. Kolejne dziecko zostaje bez pary i wydaje polecenia. 

Zabawę można powtórzyć 3–4 razy.
 
2. Jeśli dzieci dopiero poznają tę zabawę, są niepewne w wykonywaniu poleceń, spoglądają, jak inne pary je wykonują. 
To świadczy o tym, że dzieci wcześniej otrzymywały gotowe wzorce. W dramie nie ma podpowiedzi ze strony nauczyciela. Nauczyciel nie podaje gotowego rozwiązania, gotowej wiedzy. Proponuje zadanie i dzieci same podejmują decyzję, jak je wykonać.
 
3.Rozmowa. 
Dzieci stoją w kręgu, a nauczycielka zadaje pytanie: Co czułaś/czułeś, gdy znalazłaś/znalazłeś parę? Dzieci kolejno odpowiadają.

Czy warto mieć koleżankę, kolegę? Dlaczego? Dzieci kolejno się wypowiadają.
 

Uwaga
Dzieci podczas wypowiedzi uzasadniają swoje zdanie. Jest to przygotowanie do wypowiedzi retorycznej.


4. Ćwiczenie wymowy. 

Dzieci powtarzają chórem, głośno i wyraźnie, zestawy wyrazów, np.: uśmiechnąć się od ucha do ucha, lecieć ponad chmurami, podziwiali pomysłowość budzącej się do życia natury, gdy słońce szczotkowało właśnie swoje zęby, jak ci pomóc, jaki jest najlepszy sposób na udany dzień.

Dzieci głośno i wyraźnie wymawiają zwroty i frazy, następnie wyjaśniają ich znaczenie.

5. Nauczycielka odwołuje się do dwóch ostatnich fraz: Jak ci pomóc? Jaki jest najlepszy sposób na udany dzień?
 

Uwaga
Omówienie dwóch ostatnich fraz jest nawiązaniem do tematu zajęć. Nauczycielka, zadając pytania, dąży do tego, aby dzieci zrozumiały, że trzeba pomagać innym dzieciom i dorosłym w potrzebie. Wypowiedzi dzieci będą różne. Nauczycielka nie podaje gotowych odpowiedzi. Gdy wszystkie dzieci się wypowiedzą, przechodzi do kolejnego ćwiczenia.


6. Praca z tekstem. 

Nauczycielka: Przeczytam fragment książki. Może ten fragment podpowie wam kolejny sposób pomocy innym (nauczycielka nie podaje na razie tytułu książki – karta pracy nr 1 lub książka Proszę mnie przytulić z zakrytą okładką).

Karta pracy nr 1

Pewnego wiosennego poranka, gdy słońce szczotkowało właśnie swoje zęby, Tata Niedźwiedź zapytał: 
– Synu, czy wiesz, jaki jest najlepszy sposób na udany dzień?
Niedźwiadek uśmiechnął się od ucha do ucha. 
– Wiem. Stoczenie się fikołkami z naszej górki! 
Tata Niedźwiedź podniósł go wysoko. 
– Ha, ha, ha! Tak, to rzeczywiście pomaga. Ale naprawdę najlepsze jest mocne przytulenie się do kogoś. 
Niedźwiadek leciał teraz ponad chmurami.
– Juupiiii, myślałem, tato, że to jest sposób na poprawienie humoru.
Tata Niedźwiedź jeszcze raz się roześmiał.
– Masz rację, synku. To jest sposób na wiele różnych rzeczy.
Tata Niedźwiedź nurkował właśnie w spiżarce w poszukiwaniu ich ulubionego wrzosowego miodu, gdy usłyszał pytanie:
– Tato, a co byś powiedział na to, gdybyśmy teraz poszli i przytulili Pana Bobra?
Tata Niedźwiedź wystawił głowę.
– Powiedziałbym, synu: Na co jeszcze czekamy? (…)
 
Pan Bóbr nie spodziewał się gości. Tak był pochłonięty swoją pracą, że dopiero dwa żywiołowo przed nim tańczące niedźwiedzie zwróciły jego uwagę.
– Tak, w czym mogę pomóc?
Tata Niedźwiedź wykonał ostatni piruet.
– Ta-daaaam! Przyszliśmy pana przytulić, drogi sąsiedzie.
Pan Bóbr przyjrzał im się badawczo.
– Chcecie mnie przytulić? Ale dlaczego?
– Żeby przyjemnie się panu pracowało – odparł Niedźwiadek, a jego tata szeroko się uśmiechnął.
Pan Bóbr nie do końca wiedział, co o tym myśleć, ale ponieważ chciał jak najszybciej wrócić do pracy, musiał przyznać, że jego sąsiedzi są nieco ekscentryczni, ale sympatyczni.
– Tato, myślisz, że Panu Bobrowi się podobało?
 (…)
– Nie martw się, jestem pewien, że tak. Przytulenie zawsze działa pozytywnie.
(…) Wrócili na drogę prowadzącą do domu, gdy naraz Niedźwiadek pociągnął tatę za futro.
– Tato, a może przytulimy jeszcze kogoś?
 


7. Rozmowa na temat tekstu. 
Nauczycielka podaje dzieciom tytuł książki i autorów oraz proponuje przeczytanie całej książki.

  • O czym jest tekst?
  • Kto występuje w tekście?
  • Jaki sposób pomocy zaproponował Tata Niedźwiedź?
  • Jak zareagował Pan Bóbr?

Po omówieniu tekstu nauczycielka podaje, kogo jeszcze przytulili Tata Niedźwiedź i Niedźwiadek: łasicę, parę zajęcy, wilka, Starszego Łosia, anakondę, gąsienicę, borsuka, bociana, małe dziki (warchlaki), jelenie, a na końcu sami siebie.
 
8. Poza. 

Rola – dzieci w roli zwierząt, stojąc w kręgu, przybierają pozę wybranego zwierzęcia (bohaterów książki lub ulubionego zwierzęcia), które ma jakiś kłopot. Po ożywieniu pozy mówią kolejno o swoim kłopocie. Następnie łączą się w pary i na sygnał nauczycielki przytulają się wzajemnie. Następnie opowiadają o swoich odczuciach w czasie przytu...

Artykuł jest dostępny w całości tylko dla zalogowanych użytkowników.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz bezpłatne konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałow pokazowych.
Załóż bezpłatne konto Zaloguj się

Przypisy