Dołącz do czytelników
Brak wyników

Zajęcia na czasie

7 kwietnia 2021

NR 65 (Kwiecień 2021)

Czego się boją dzieci?

3
Propozycja dla dzieci pięcio- i sześcioletnich
Cele. Dziecko doświadcza
W zakresie fizycznego obszaru rozwoju dziecka:
  • przybiera pozę, spaceruje, trzyma piłkę, podaje piłkę,
  • ilustruje ruchem znaczenie słów; 
W obszarze emocjonalnym dziecko:
  • rozpoznaje, nazywa emocje podczas zabawy, podczas rozmowy o zaprezentowanej postaci opowiadania, 
  • szanuje wypowiedzi koleżanek/kolegów;
W obszarze społecznym dziecko: 
  • ma świadomość swojej wartości,
  • wypowiada się o swoich odczuciach, emocjach, uczuciach,
  • współodczuwa,
  • wyraża szacunek dla pracy, 
  • słucha z uwagą wypowiedzi nauczyciela, koleżanek/kolegów, 
  • czeka cierpliwie na swoją kolej,
  • współpracuje w grupie, pomaga koleżankom/kolegom, 
  • podejmuje indywidualne i grupowe decyzje, 
  • oczekuje dla siebie uwagi nauczyciela;
W obszarze poznawczym dziecko:
  • używa nowych słów związanych z pojęciem – strach,
  • wypowiada wyrazy i zdania z odpowiednią dykcją, argumentuje,
  • wypowiada się na temat, 
  • wyraża ekspresję twórczą
Strategie z podstawy programowej
W przeważającej części strategia percepcyjno-innowacyjna
Metody i formy pracy na zajęciach
  • techniki dramowe: poza, rola, pantomima, płaszcz eksperta,
  • rozmowa, metoda ćwiczeń, zabawa ruchowa,
  • praca indywidualna, praca zespołowa, praca w grupach
Pomoce naukowe, materiały
  • opowiadanie Strach, fragment książki Kocha, lubi, szanuje. Jeszcze o uczuciach Grzegorza Kasdepke, Nasza Księgarnia, Warszawa 2009, s. 32–38.
Integracja wiedzy
  • ćwiczenia w mówieniu łączą się ze słuchaniem, z ćwiczeniami językowymi, z treściami programu wychowawczego: wyrażanie i nazywanie uczuć, emocji, pomoc innym


Przebieg zajęć

  • Zabawa rozluźniająca – „Podaj mi swoje imię”. 
    Uwaga: nauczyciel, stojąc w kręgu z dziećmi, rzuca małą piłeczkę do dziecka stojącego naprzeciwko i mówi swoje imię. Dziecko chwyta piłeczkę, powtarza imię nauczyciela i rzuca piłeczkę, wypowiadając swoje imię, do koleżanki/kolegi stojącej/stojącego naprzeciwko. Ćwiczenie trwa dotąd, aż wszystkie dzieci będą w nim uczestniczyć. Gdy dzieci kilka razy na kolejnych zajęciach będą się bawić w podawanie imion, można zaproponować im rzut piłką bez piłki – wystarczy gest, ruch, wyobraźnia. 
    W ćwiczeniu dominuje ruch, który powoduje łączenie obu półkul mózgowych, usprawnia pamięć, wprowadza miłą atmosferę. Ważne jest też, aby dzieci głośno i wyraźnie, z uśmiechem powtarzały imię koleżanki/kolegi.
  • Zabawa integracyjna. 
    Dzieci chodzą po sali. Na znak nauczyciela (klaśnięcie w dłonie, uderzenie w bębenek, dźwięk fletu) zatrzymują się w bezruchu na widok: wilka, niedźwiedzia, złego psa.
  • Poza. 
    Dzieci, stojąc w kręgu, na znak nauczyciela przybierają pozę. Przedstawiają mamę przy pracy, kierowcę samochodu, radość, strach. 
    Uwaga: zasada stosowania pozy wymaga pokazania w niej sytuacji rzeczywistych – matki, taty, ulubionego kota, następnie pojęcia radość, strach itp. Ta zasada obowiązuje też w pracy ze starszymi dziećmi. 
  • Rozmowa. 
    Po wykonaniu kolejnych póz nauczyciel zwraca uwagę na ostatnią z nich i pyta: Co czułaś/czułeś, przybierając pozę wilka? Dlaczego się boisz? 
    Uwaga: nauczyciel pyta każde dziecko siedzące w kręgu. Musi wiedzieć, że każde dziecko nie tyle musi, ile ma prawo się wypowiedzieć, gdy wykona samodzielnie zadanie. Gdy dziecko nie ma ochoty mówić, nauczyciel nie nalega. 
  • Rola. 
    Nauczyciel zwraca się do dzieci z propozycją: Wyobraźcie sobie, że jesteście mamą, tatą, nauczycielką, lekarzem. Za chwilę wejdę w rolę dyrektora przedszkola, a wy powiecie mi, będąc w roli, czego boją się dzieci (każde dziecko wybiera jedną rolę). Dzieci, siedząc w kręgu, odpowiadają, podając argumenty, np.: Jestem mamą, moje dziecko boi się spać w ciemnym pokoju, ponieważ miało zły sen itp.
  • Nauczyciel czyta tekst opowiadania Strach. 
    Dzieci słuchają uważnie i odpowiadają na pytania: Co się zdarzyło? Kto występuje w opowiadaniu? Dlaczego bohaterowie opowiadania się schowali? 
    Tym razem odpowiadają dzieci, które się zgłosiły. 
  • Nauczyciel wraca do roli uczniów: mamy, taty, nauczyciela, lekarza. 
    Sam wchodzi w rolę dyrektora przedszkola i przedstawiła sytuację: Dzisiaj na zajęciach dużo mówiliśmy o strachu. W naszym mieście dzieci przeżywają strach, w opowiadaniu bohaterowie również. Co trzeba zrobić, aby dzieci nie przeżywały strachu? Może uda nam się stworzyć pożeracza strachu?

    Dzieci w roli podają propozycje poparte argumentem, np.: 
    nie oglądać strasznych bajek, ponieważ…
    nie straszyć dzieci, ponieważ… 
    nie zostawiać dzieci samych w domu, ponieważ…
    nie wychodzić wieczorem na ulicę, ponieważ…
    mówić o strachu mamie, tacie, babci, dziadkowi, ponieważ…
    nie grać w gry komputerowe, w których jest strach i agresja, ponieważ…
    dbać o swoją młodszą siostrę/brata, ponieważ…
itp.

POLECAMY

  • Nauczyciel dziękuje specjalistom (dzieciom w roli) i pyta: A czego powinny bać się...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań magazynu "Wychowanie w Przedszkolu"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy