start

• Jolanta Olkusz - Dziecięce filozofowanie
  

Postawa twórcza to – zdaniem Roberta Glotona i Claude’a Cléro - „dyspozycja do tworzenia, która w stanie potencjalnym istnieje u wszystkich ludzi w każdym wieku i uzależniona jest od środowiska społeczno-kulturalnego”.  Aby mogła ona zaistnieć, niezbędna jest aktywność jednostki wyrażająca się poprzez potrzebę poznawania, przeżywania i przeobrażania otaczającej rzeczywistości oraz własnego „ja”.
    Wśród charakterystycznych cech człowieka twórczego szczególnie akcentuje się spontaniczność i ekspresyjność, otwartość umysłu, brak obaw przed nieznanym, zdolność koncentracji i fascynację zadaniem, życzliwe poczucie humoru2. Ukształtowanie się tych umiejętności, elastyczność, otwartość na sytuacje trudne jest możliwe dzięki oddziaływaniom stymulacyjnym, dostosowanym do wieku, aktualnych możliwości i predyspozycji jednostki. Najlepszym do tego momentem jest wiek przedszkolny. Tezę tę Barbara Bilewicz-Kuźnia na podstawie teorii rozwoju Lwa S. Wygotskiego uzasadnia następująco: „najskuteczniejszym będzie stymulowanie właściwości dopiero dojrzewających u dziecka – mieszczących się w sferze najbliższego rozwoju, czyli tych dyspozycji i właściwości psychicznych, które kształtują się i dojrzewają. Stymulacja będzie rozumiana jako stawianie zadań, tworzenie odpowiednich sytuacji, warunków emocjonalnych i materialnych, w których ujawni się aktywność twórcza dziecka” (...)

• Beata Gutowska - Zajęcia koleżeńskie

Droga Redakcjo!

Kiedy rozmawiam z nauczycielkami na temat różnych form doskonalenia zawodowego, w jakich biorą udział,  wszystkie wymieniają najróżniejsze szkolenia, warsztaty, konferencje, a rawie żadna z nich nie mówi o zajęciach koleżeńskich.

Czyżby to oznaczało, że nauczyciele rzadko korzystają z tej metody uczenia się?

Być może wynika to z faktu,  że zajęcia koleżeńskie bardziej kojarzą się nauczycielom z narzędziem służącym ocenie, a nie rozwojowi.  A może nauczyciele nie znajdują czasu na to, aby sobie wzajemnie pomagać, korzystając  z metody obserwowacji i omawiania zajęć.

Dziwi mnie, bo dla mnie  właśnie możliwość uczestniczenia w zajęciach  prowadzonych przez innych nauczycieli była i jest bardzo dobrą szkołą zawodu. Obserwacja nauczyciela w działaniu, w bezpośrednim kontakcie z dziećmi, w naturalnych warunkach przedszkola, jest najlepszą metodą doskonalenia zawodowego.

W przedszkolu, w którym pracuję, jest tradycja prowadzenia zajęć koleżeńskich. W tym celu spotykamy się kilka razy w roku. Początkowo nie było ochotniczek do ich prowadzenia.  Kto chętnie „wystawia się”  i wysłuchuje  opinii innych na swój temat?  To naturalne, że taka  sytuacja budzi nasz niepokój.  Boimy się,  jak wypadniemy: czy nam sie uda,  czy dzieci będą grzeczne, czy nie wydarzy się coś nieoczekiwanego, z czym nie będziemy umieli sobie poradzić na oczach obserwatorów? Który nauczyciel nie zadaje sobie takich pytań, kiedy ma się zaprezentować przed innymi nauczycielami? Osobiście jeszcze takiego nie spotkałam (...)

• Monika Ograbek - Wielkanocna opowieść

Grupa, w której pracuję, liczy dwadzieścioro dzieci. Są to 4-latki. Większość z nich uczęszcza do przedszkola drugi rok. Dzieci chętnie podejmują proponowane im działania.
Do zabaw i zajęć często wprowadzam muzykę i to w różny sposób. Dużą wagę przywiązuję także do prac badawczych i eksperymentów. Dzieci same przelewają wodę, sprawdzają pojemność naczyń, hodują rośliny. Im po prostu to się podoba. Są zachwycone! Staram się także wprowadzać wiele rozmaitych pomocy dydaktycznych.
Moje dzieci bardzo lubią również prace plastyczne. Często pracujemy w zespołach. Na początku było dla nich problemem, aby podzielić się kartką, szybko jednak zrozumiały, że wspólnie mogą tworzyć ciekawe prace i świetnie się przy tym bawić.  
A oto jeden ze scenariuszy naszych zajęć - „Wielkanocna opowieść” (...)