start

• Jolanta Andrzejewska - Przedszkole rozwija aktywność dziecka
  

Praktyka oświatowa, na różnych szczeblach edukacji, niezmiennie hołduje działalności celowej intencjonalnej, kierowanej przez nauczyciela. Preferuje nauczanie, gdzie bodźcem jest zadanie podane przez nauczyciela, a wychowanek jest motywowany zewnętrznie i nie ma poczucia przydatności gromadzonej wiedzy i umiejętności w „normalnym” życiu. Dziecko/uczeń jest najczęściej odbiorcą wiedzy naukowej przekazywanej metodami podającymi (np. opowiadanie, pokaz, instrukcja, objaśnianie, opis) do jego świadomości przez nauczyciela realizującego narzucony, zewnętrzny w stosunku do aktualnej ciekawości poznawczej dziecka, program nauczania. Ta praktyka może i prowadzi do anomii wychowanka, rozchwiania systemu jego wartości (uczę się dla rodziców, nauczyciela, oceny, pochwały), braku wiary we własne siły, niepodejmowania prób rozwiązywania problemów o charakterze niestandardowych i przyjmowania postawy biernej w sytuacjach mało znanych lub niepowtarzalnych.
Znaczącym problemem edukacji dziecka w przedszkolu jest akcentowanie w praktyce oświatowej procesu nauczania i niedocenianie procesu uczenia się wychowanka. Dlatego zmiany we współczesnym systemie edukacji małego dziecka powinny być oparte na kilku założeniach:

1. Dziecko jest podmiotem aktywnym w poznawaniu świata.
2. Dziecko jest podmiotem uczącym się, który samodzielnie gromadzi doświadczenia, szuka i przetwarza informacje płynące z różnych źródeł, interpretuje fakty i wykorzystuje doświadczenia w praktyce.
3.  Rolą nauczyciela jest tworzenie szeroko rozumianego środowiska edukacyjnego umożliwiającego powstawanie w dziecku zmian rozwojowych zgodnych z jego potencjałem (...)

• Małgorzata Woźniak - Muzykoterapia

Zajęcia z elementami muzykoterapii według Modelu Mobilnej Rekreacji muzycznej znanego polskiego muzykoterapeuty Macieja Kieryła, to układ zróżnicowanych pod względem formy ćwiczeń ruchowych, oddechowych i wyobrażeniowych przy muzyce. Każde z nich stymuluje do innego typu aktywności.

Zajęcia powinny być dostosowane do sprawności intelektualnej i fizycznej uczestników i odbywać się w atmosferze spokoju, serdeczności, radości. Ich zabawowo - czynnościowy charakter ma każdemu dziecku stwarzać okazję do odnoszenia sukcesu.

Zajęcia należy  prowadzić według  toku metodycznego składającego się z pięciu faz ściśle wiążących się ze sobą: „odreagowania” (O), „zrytmizowania” (Z), „uwrażliwienia”(U), „relaksacji”(R), „aktywizacji”(A). Każda faza spełnia inną rolę terapeutyczną. Mobilność modelu polega na możliwości skracania, wydłużania i intensyfikowania ćwiczeń, w zależności od indywidualnych potrzeb uczestników zajęć (...) W zajęciu zaplanowanym zgodnie z Modelem Mobilnej Rekreacji muzycznej nie muszą występować wszystkie elementy toku metodycznego. Interpretacja plastyczna utworów muzycznych i zabawy słowno – muzyczno – ruchowe mogą być stosowane zamiennie. W muzykoterapii może być wykorzystany każdy rodzaj muzyki (a nie jak uważano kiedyś, tylko poważnej), np:ballady, muzyka filmowa, ludowa, reggae, disco, country czy dźwięki natury.

• Propozycje zabaw i ćwiczeń

Powitanie:

   1. Muzyczna iskierka.
Uczestnicy siedzą w kręgu, każdy trzyma instrument. Zabawę zaczyna prowadząca wydobywając dźwięk ze swojego instrumentu i „przekazuje” go osobie siedzącej po prawej stronie. Ta kolejnej aż „iskierka” wróci do osoby prowadzącej.

2.    Zabawa chustką. 
Uczestnicy zabawy poruszają się po obwodzie koła. Jedna osoba wchodzi do środka koła, podrzuca chustkę i wymienia imię np. Kasia.  Kasia wbiega do koła i stara się chwycić chustkę, zanim upadnie na podłogę. Następnie podrzuca chustkę i wywołuje kolejna osobę  (...)

• Ewa Skwarka - Oswoić emocje

   Odczuwanie emocji nie ma żadnego zabarwienia etycznego. Często jednak używamy określenia emocje pozytywne i negatywne, przypisując tym drugim zły wpływ na nas samych i nasze relacje z innymi. Takie emocje, jak: złość, wściekłość, gniew, oburzenie, niechęć, towarzyszą nam przez całe życie i ich występowanie jest zjawiskiem normalnym i pożądanym w rozwoju emocjonalnym każdego człowieka. Przeżywają je wszyscy i nie mamy wpływu na ich pojawienie się.

Dlatego złoszczenie się nie jest samo w sobie ani złe, ani dobre.

   Przeżywanie złości składa się z trzech etapów: myśli, reakcji fizjologicznej, zachowania. Myśli przyczyniają się do sposobu w jaki odbieramy zdarzenia i wywołują u nas różne uczucia. Następstwem tych myśli są reakcje emocjonalne.  Organizm zaczyna reagować napięciem mięśni, wzrostem ciśnienia, zwężeniem źrenic.  Złość mobilizuje nas do obrony i przygotowuje do ataku, którego celem jest zatrzymanie działań drugiej osoby. Sposób jej wyrażenia najczęściej przybiera formę wypowiedzi, ale niestety często dochodzi do zachowań agresywnych, na które nie ma przyzwolenia.

Dzięki okazywaniu złości możemy „wyrzucić złe emocje”, rozładować napięcie,  wyrazić niezadowolenie z powodu naruszenia naszych granic, bronić naszego „ja” oraz określić swoją postawę i potrzeby. Osoby, które nie okazują złości, nie tylko szkodzą sobie, ale również utrudniają komunikację z innymi ludźmi (...)